16 juli – Rit 11 – Besançon-Oyonnax – heuvelrit

Hij  had voor zichzelf de marsorders al uitgetekend. 
Ze waren duidelijk: aan de kleurrijke breuklijnen 
van het peloton moest hij vandaag lak hebben.  

Hij was de omsingeling, de omringing door brave
schildwachten beu. En zie: deze zelfbevrijding uit 
gesloten slagorde voelde in geoefende vrijheid

als balsem op een wonde. Natuurlijk spookten
zowel de geslaagde als de mislukte versie door
zijn hoofd, maar in het sluitstuk voelde hij over

het geduldig gesteente toch zeer snel zijn ware
gedaante groeien. Scherpteverlegging. Gloeiende
drift dreef hem naar een onbestemde woestheid.

Sommige dagen kun je beter vergeten, maar dit 
is niet zo’n dag. En dan heeft hij al een rit in het
geel mogen rijden. Wat ’n Tour! Op de meet zijn blik

op slot. Achter de oogleden het zicht op de duur
van dit moment. Voor hem schijnt voortaan altijd
de zon in dit stadje dat zijn eigen x niet uitspreekt. 

 
Bert Bevers 

15 juli – Rustdag in Besançon

Wat een weelde even uit te mogen rusten!
Met tijdlijn en twitter, in Besançon, de stad
van de tijd, de tijd te mogen doden.

Tergend traag en zonder doel wat los
te rijden. Eindelijk weer ’s het getinkel
van ijsblokjes in een glas te horen.

Wat achter ons ligt is niet voorbij
ook al willen wij dat graag geloven.
In Engeland gingen de oren suizen
en in de Hel werd er gevallen bij het leven.
 
Maar de hoop blijft intact en ongeschonden!
De hoop op wat nog moet komen:
De zon van het Zuiden en een breed
gebaar om van te dromen.

 
Paul Rigolle

Voor jongens van het vlakke land
gold het bultje even buiten het dorp
als een col van eerste categorie,
uitermate geschikt om in gele trui 
en met opgespelde rugnummers 
zelf in de Tour de France te presteren.

Tientallen keren stoven we 
de helling op, met net voldoende 
adem nog om tegelijk het commentaar 
van Fred De Bruyne te imiteren.

De streep, die lag denkbeeldig bij 
het kapelletje aan de bosrand. Dat het 
altijd onze namen waren die zich daar 
alsnog voorbij Merckx en Poulidor 
wrongen, was zondermeer te danken
aan O.L.V. van Bijstand. 


Patrick Cornillie

14 juli – Rit 10 – Mulhouse – La Planche des Belles Filles - bergrit


1.
Quatorze juillet vandaag. Nog voor
de dag begint kennen we de vragen al.
Hoelang duurt de gele jongensdroom van Gallopin?
En rookt Purito, als hij echt zijn zinnen op de bollen zet,
straks één voor één zijn metgezellen uit?

Volgt na het Duits festijn van Pantzerwagen
en Weltmeisterschaft nu een Spaans ballet?


2.
Staartvenijn en Camembert. Vikingangst.
Frankrijk feest! Elk dorp gaat open.
Het is hondenweer.


3.
Zeven Vogezencols, zeven maal
een leugendetector aan ons been.

Firstplan en Petit Ballon. D’Oderen,
de Chevrères en de Col des Crois.

Platzerwasel, Platzerwasel, het galmt in mij.


4.
En net hier loopt het mis. Geschaafd
en opgeschrikt, een fiets die doormidden
breekt, een been dat bloedt.

De tour krijgt een oplawaai. De perszaal
siddert. Contador! Contador stapt uit de strijd
en neemt het vuurwerk mee.


5.
La planche des belles filles.

De aankomst ligt op een plaats waarvan
geen man de naam vergeet. Vliegen
of fladderen we er met zijn allen heen?
Weg en waarvandaan?

De engel Martin wordt een mens.
Scarponi zweeft door het decor. 
Rodriguez kraakt. Porte een klopje,
Kwiatkovski alles kwijt.
Nibali wint en pakt opnieuw het geel.

Les pleurants huilen hier in koor.
Alles kan in deze vreemde tour.

Wittgenstein was een coureur:
waarover je niet kunt spreken,
moet je zwijgen.


Paul Rigolle

- bij de opgave van Alberto C. -

Mini-condor Contador valt uit de lucht,
gele pluimen kleuren het asfalt,
worden grijs en zwart, alom rouw,
mist als lijkwade over de Vogezen,
de Tour kreunt en weent om zoveel verlies
van klimkracht en schoonheid en souplesse.

Les Belles Filles pleurent sur leur planche.

willie verhegghe

13 juli – Rit 9 – Gérardmer-Mulhouse – een ballonnenrit

’t Is raar dat het niet regent in de Vogezen,
dat het niet smuikt of druilt of giet, daarbuiten.
Een opluchting voor Spanjaarden en Portugezen,
die niet houden van ’t water lekend langs de kuiten.

’t Is raar dat het opklaart boven den berg Wettstein
en de zonne klimt, met zwier de Gueberschwihr op.
’t Moet een vergissing der Grote Weergoden zijn.
Intussen fietst een Pantzerkampfwagen alleen op kop.

De Grand Ballon en ’t begint dan toch te zeiken,
’t is niet raar dat het zoppenat is in de Vogezen.
Bergaf laat den Duitsch zijn stuurmanskunst blijken,
ook omdat hij als eerste in Mulhouse wil wezen.


Patrick Cornillie

12 juli - Rit 8 - Tomblaine - Gérardmer, La Mauselaine - een natte heuvelrit


Proloog
Zeven dagen wielen slijten.
Een kasseienpartij. Vlakke partijen. 
Sprintpartijen. Valpartijen.
Geluidsmuren langs de weg. Tumult in ‘t peloton.
Zoveel helden ontijdig gesneuveld.
Gebroken botten. Gescheurd vlees.
En tranen van ellende. Exit.

Ours is the fury
Ploegen klitten samen. Kleur per kleur.
Het Franse hert wacht hen in de Vogezen op.
The stag. Maar dan in ‘t Frans.
Ze moeten er naar toe. Een af en toe wandelend peloton. 
Heel veel vlak. En een klimmetje of drie. 

De helden in de zetel hebben het gezien.
Oorlogsmonumenten. Mosgroene bossen. Een Chavanel op kop.
Maar de jacht is nog niet begonnen. Nog even lurken aan de bidon.
Voor de donkere einderwolken hen verdrinken.
Koersen moeten ze toch. 

De hemel weent om zoveel verloren helden. Een waas van nat spat rond hen op.
Flapperende wielervestjes. Tempo bepalen. Een zeiknatte dubbelstrijd.
Kadri op kop. Een andere Fransman er achter aan. Colletje bedwongen.
En dan. De afzink. Frans glad en grijs.
Een verschroeiend tempo nu. De stalgeur waait hen tegemoet. 

Een doorweekt slotakkoord
Mist, asfalt en razend rijden.
Een handje. Een bedankje.
Kadri heeft hard gestreden. 
En lustig is zijn prijs.


Fleur De Meyer

Merkwaardig toch dat er over al de grootste kampioenen lijvige boeken verschenen, over Merckx zelfs een hele bibliotheek, maar over Philippe Thys nog nooit. Deels de schuld van Karel Van Wijnendaele. Een Brusselaar paste niet in zijn flamingantische kraam en dus schreef hij er amper een letter over. En zeggen dat Thys zowel in 1913, 1914 als 1920 de Tour won. Gelukkig heeft Johan Van Win dat gigantische gat in onze (wieler)geschiedschrijving nu dicht gefietst. In deze voortreffelijke biografie wordt meteen duidelijk dat Thys écht een Merckx avant la lettre was. Zonder de Eerste Wereldoorlog won hij misschien wel vijf, zes keer de Tour en ook in de klassiekers zou hij stevige records op de tabellen hebben gezet. Echte krachttoeren moet trouwens ook de auteur hebben uitgehaald, door het leven van Thys zo gedetailleerd uit te spitten. Niet evident, want de bronnen waren schaars en in het geval van b.v. Sportwereld zeer bijgekleurd. Al even verdienstelijk is dat Van Win ook nog zoveel fotomateriaal bijeen kon harken, toch niet evident van een coureur en van koersen van een eeuw geleden. Een echte must have, dit boek, dat deze week werd voorgesteld en vanaf nu in de boekhandel ligt! 

Johan Van Win: ‘Philippe Thys. De vergeten drievoudige Tourwinnaar’ – Les Iles, 248 blz. - 18,95 euro.   

11 juli - Rit 7 - Epernay - Nancy - vlakke rit

KM 0 – 184,6
Gaat deze Tour Froomloos
ten onder aan het vallend volk
en klassementen die vastliggen
als kasseien in de Hel?

De ondraaglijke saaiheid
van het bestaan: kijken
naar een koploper of wat,
even voor het urenlange peloton.

Even voor het slapengaan.

KM 206,8
Plots wakker.
Niets gemist.

KM 213,5
Een klim! Kun je die spelen?
Een Frans acteur gokt
maar verliest. En Tejay verliest
het evenwicht. En nog

een klim! Voor Van Avermaet. En voor Sagan
een afdaling. Maar prijzen

worden aan de eindmeet uitgedeeld.


Frank Pollet

10 juli – Rit 6 – Arras-Reims – vlakke rit  

Ha, na de kasseien voelen velen hun ballen
nog gloeien. Wat was dát zeg? Froome reeds
naar huis, en Contador nu al op 2'37 van

Nibali. Een ziener in de regen was hij, hij
reed door de Hel van het Noorden alsof
hij danste, en vedette. Zijn toon is gezet. 

Zou hij zijn naam straks mogen toevoegen
aan het rijtje Merckx, Hinault, Anquetil, 
Gimondi en Contador? Het kan hoor, weet

ook Alberto. Die weet misschien niet dat hij
hem vreest, maar hij vreest hem. Wees maar
zeker. En cours de route dreigen ze elkaar

te gaan begrijpen. Maar eerst 194 kilometer
afwerken tussen Atrecht en Reims. Eerst de
sprinters weer hun gang laten gaan. De rapste

mag vandaag André Greipel weer eens zijn.
Op weg naar verkwikking staat hij voor de
microfoon al snel opgepoetst te blinken.

Met zachte stem vertelt hij hoe blij hij is
met deze zege, en dat de ploeg zo goed voor
hem gewerkt heeft natuurlijk. Geluk lacht. 

 
Bert Bevers  

9 juli - Rit 5 – Ieper - Arenberg

Ik zag ze vanochtend in Ieper:
194 tot de tanden gewapende piotten. 
In hun bloed de vurige dwang, in het 
hoofd de heldendrang. Een heel 
regiment soldaat-cyclisten.

Naar het front, naar de Pevelenberg 
en de secteur pavé de Bersée, naar 
al de modderwegen van de wereld, 
naar het slagveld, the fucking tranches 
was het dat ze fietsten. 

In de hoofden van Vanmarcke
en Keukeleire waaide een orkaan van 
kamwielen en carbon, aan de benen 
van Kwiatkowski hing de kruitgeur van 
een mitrailleur, uit de mond van Sagan
klonk het gegrom van een kanon. 

Tijd was het voor een offensief, 
voor een spervuur van versnellingen, 
een strijd was het voor elke morzel grond, 
tot op het been, tot op het bot. Fulsang zou nog 
een cartouche verschieten, Nibali kon nog 
exploderen, Boom had het sterkste eindschot. 
Een strijd werd het tussen Astana en Belkin,
tussen strategen en sadisten. 

Van de oorlogstaal hebben wij die 
van de koers, van de koers hebben wij
die op de kasseien het liefste.


Patrick Cornillie

(The Jef Braeckevelt Blues)

Den Toer in Iepr’ en Zunnebeke,
’n een hoogdag binst de weke,
kom buut’n Jules, Germain en Jacqueline, 
de coureurs goan doar ollichte goan zien’.

Den Toer, den Toer in Poelkapelle,
ne rit van Iepre noa d’Helle,
eest reclame, klaksjes, stilo’s, Stimorol,
en voo de reste veel onnozelen brol.

Den Toer, den Toer in Westrozebeke,
Oto’s, moto’s, een indlikse lange reke,
zwoantjes zwaain de boane vrie,
kiek, doa zien’ z’ ool, d’eeste drie.

Den Toer de Frans in Roeselare,
de favoriet’n zit’n nog ool tegoare,
Mollema in ’t wiel en Vanmarck’ ip kop,
Cancellara en Kittel dei’n nog gene klop.

’t Pelotong’ rie nu Beitem voarbie,
met oenderd, oenderdviftig, kweet ‘et nie.
de meeste over’ under ne guidon gebogen,
kiek, Voeckler, ’t is em gescheet’n en gespogen.

Den Toer goat in Dadizele goan passeren,
nog gene van die goe die durft probeern,
Froome den Afrikoan, Contador de priesduve    
deez’n van sirro, sirro, sirro, komma vuve.

Den Toer riedt intus’n noa Meen’,
wie zit ‘r ool met dikke been’?
de wiend zit goed, de boan’ nie nat,
een pil’ in de pulle, een speit’ in ’t gat.

Nu nog Wevelgem en ton noa Lauwe,
langs de boane ier en daar een schone vrouwe,
coureurs, derailleurs, keek’ ns, platte band’n,
mo gauw, deez’n rie doa zoender ‘and’n!   

In Rekkem en ton den Dronckaert gepasseerd,
woa da Willy Voet nog mè drogaag’ é geparadeerd, 
joenk’eden, vrouwvolk, boer’n en boerin’,
ze zien’ ool in Vrankriek, goa nu moa were noa bin’. 


Patrick Cornillie

8 juli - Rit 4 - Le Touquet-Paris-Plage-Lille-vlakke rit

Eindelijk – wiel aan wal gezet - is daar
opnieuw het Vasteland. Andy start
niet meer en Froome gaat neer nog
voor de rit begonnen is. Jawel, jawel
in de Tour moet je altijd wakker zijn.

In Cassel trekt men door. Maat Maté
rijdt lek. Titi Voeckler die zijn gezicht
in alle plooien trekt is nu alleen op weg
naar Villeneuve d'Ascq waar in het LaM
Picasso naast Van Hecke hangt.

Even schurkt men tegen grenzen aan.
Cordon carbon op de Zwarte Berg.
Lead-out train, deze blues gaat veel
te snel om nog een blues te zijn.

De stress wordt groot. De pointe
van de dag is alweer een rechte lijn.
Kort en droog. Kittel zet zijn rijtje neer.
Drie op drie voor de Mannschaft van de sprint.

Geluk en gelijk vloeien altijd in elkaar voor wie
met de woorden van de winnaar spreekt.


Paul Rigolle

7 juli – Rit 3 – Cambridge-Londen – vlakke rit

Langs de kant weer onvoorstelbaar veel
vrolijke eurofoben die in kermisachtig 
klappen exploderen  als renners passeren, 
omdat ze denken dat zulks hoort. Ze zien 
van deze Ronde wel eens iets op hun 

eilandtelevisie. The yellow jersey, daarin 
– zo weten ze – fietst De Leider naar
Het Continent. Ze kijken naar de koers
zoals wij naar een testmatch cricket.
Saffron Walden, Chelmsford en Epping

komen wereldwijd even langs. Gordijntjes
gaan open in Buckingham Palace als Marcel
Kittel als eerste over de streep dendert.

Hij slaat geen acht op de bittere trots van 
verliezers, en haalt rustig de hoge borst
uit zijn lijf. De toekomst heeft altijd gelijk.


Bert Bevers

6 juli - Rit 2 - York - Sheffield - heuvelrit

Met zware ogen kijk ik naar
Côte de Blubberhouses
een compact peloton dat wacht
Côte d’Oxenhope More
op wegen die klinken naar gejoel
Côte de Ripponden, Côte de Greetland
en glijden onder wielen door.

Côte de Holme Moss. Het spel
zit op de wegen: een Frans acteur
gaat op zoek naar de kop
van de koers. Hij speelt graag een rol
van betekenis, draait het publiek
een tong. En binnen

in de koers blijft het stil,
is het wachten en blazen
op de Côte de Midhopestones
en af. En op
de Côte de Bradfield, en

af. Op de Côte de Oughtibridge
en af, langs Sheffield Steel
naar de Long and Jenkin Road

waar dan een ontploffing
van aders en adem
van spaken en speeksel
van harten en hersens
(: Belg tegen Belg)

en van een derde hond named Nibali.


Frank Pollet